The optative mood and verbal nouns in the Turkish language

Lesson vocabulary

The optative mood

The affirmative and negative forms of the optative mood in the Turkish language exist in all persons and numbers; however, the forms for the 1st person singular and plural are the most commonly used.

The 1st person singular form of the optative mood expresses the speaker’s intention to perform an action. In English, it is usually translated using “let me” or “I think I will...” or as a suggestion “shall I?”.

The 1st person plural form expresses a call to action. In English, it is translated as “let’s” or “shall we?”.

The optative mood is formed using the affixes -a (-ya) and -e (-ye) along with the personal endings of the verb. The exception is the 1st person plural form, which is formed using the affix -a (-ya) lım / -e (-ye) lim.

1. Salih bugün hasta. Onu arayayım. - Salih is sick today. Let me call him. / I should call him.
2. Otobüs durağında buluşalım. - Let’s meet at the bus stop.

Negative form

1. Arkadaşlar! Koridorda bağırmayalım. - Friends! Let’s not shout in the corridor.
2. Caddenin ortasında durmayayım. - Let me not stop in the middle of the street.

Interrogative form

The interrogative form of the optative mood exists only for the 1st person singular and plural.

Ben ara + ya + y + ım mı?
Biz ara + ya + lım mı?

1. Öğle yemeğini lokantada yiyelim mi? - Shall we eat lunch at the restaurant?
2. Sabah kahvaltı yapmayalım mı? - Shall we not have breakfast?

Exercise 16.1. Write the sentences in the affirmative form of the optative mood.

1. Çok yoruldum. Biraz otur.
2. Acıktık. Haydi yemek yi.
3. Bugün hava çok güzel. Pikniğe git.
4. Arkadaşlar, top oyna.
5. Film başladı. Ayşe’ yi de çağır.
6. Ders başladı. Lütfen sus.

7. Yağmur yağıyor. Taksiye bin.
8. Hava soğuk. Paltomu giy.
9. Bugün Ali’nin doğum günü. Ona hediye al.
10. Ali’ye borç ver.
11. Ali çok oynuyor. Onu derse çağır.
12. Okula geç kalacağım. Hızlı yürü.

Exercise 16.2. Write the sentences in the negative form of the optative mood.

1. Sabah kahvaltısında çorba içelim.
   
2. Yaz tatilinde Ankara’ya gidelim.
   
3. Bugün öğleden sonra alışveriş yapalım.
   
4. Teneffüste futbol oynayalım.
   
5. Aksaray’a kadar yürüyelim.
   

Exercise 16.3. Write the sentences in the interrogative form of the optative mood.

1. Süpermarketten sebze ve meyve alalım.
   
2. Bu soruları öğretmene soralım.
   
3. Kantinden çay getireyim.
   
4. Yağmur yağıyor şemsiyeyi alayım.
   
5. Otobüse binmeyeyim.
   

Exercise 16.4. Make sentences from the given words.

1. eczaneden / alalım / ilaç
   
2. her sabah / koşalım / bir saat
   
3. tatilde / bitireyim mi / bu kitabı
   
4. gideyim / bugün / erken / eve
   
5. koruyalım / hayvanları
   

The word-building affix -lık, (-lik, -luk, -lük)

The word-building affix -lık, (-lik, -luk, -lük) is very productive in the Turkish language. By attaching to nouns and adjectives, it creates words with various new meanings.

1. Forms abstract nouns

güzel - güzellik - beautiful - beauty
genç - gençlik - young - youth
arkadaş - arkadaşlık - friend - friendship
iyi - iyilik - good, kind - well-being, goodness

2. Denotes a container, a place, or a collection of items

kitap - kitaplık - book - bookcase/bookshelf
kalem - kalemlik - pen/pencil - pencil case

3. Used to name professions

öğretmen - öğretmenlik - teacher - teaching (profession)
berber - berberlik - barber/hairdresser - barbering/hairdressing

4. Names tools or devices

göz - gözlük - eye - glasses
tuz - tuzluk - salt - salt shaker

5. Used to name specific types of clothing

gelin - gelinlik - bride - wedding dress
yağmur - yağmurluk - rain - raincoat
sabah - sabahlık - morning - morning robe/dressing gown

Topic: It’s been so many years! (Ne zamandan beri görüşemedik!)

Exercise 16.5. Read the dialogue.

Dialogue: Uzun zaman oldu (It’s been a long time)

— Salih, sen misin? Gözlerime inanamıyorum.
— Tamer! Arkadaşım, sen de nereden çıktın? Seni yıllardan beri görmüyordum.
— Yaa, haklısın. Senelerden beri görüşemedik. Nasılsın, işlerin nasıl?
— Her şey yolunda. İşlerim çok iyi, ya sen? Senin işlerin nasıl?
— Benim işlerim de yolunda, ben de çok iyiyim.
— Söylesene, hâlâ Kanarya Sokak’ta mı oturuyorsun?
— Hayır, iki seneden beri başka bir adresteyiz.
— Yeni evin nerede?
— Büyükdere Caddesi’nde oturuyoruz. Sen neredesin, hâlâ Meltem Sokak’ta mı oturuyorsun?
— Yok, ben de 2020’den beri başka bir evde oturuyorum.
— Nerede bu ev? Eski evine uzak mı?
— Yakın sayılır. Rüzgârlı Sokak’ta.
— Eee, Salih kardeşim, söyle bakalım, hâlâ berberlik yapıyor musun?
— Hayır, berberliği bıraktım. Geçen seneden beri fotoğrafçılık yapıyorum. Daha rahat.
— Çok sevindim. Peki hâlâ şiir yazıyor musun? Senin şiirlerini çok severim, bilirsin.
— Bilirim, bilirim. Ama maalesef artık şiir yazmıyorum. Senelerden beri şiir yazmıyorum ama beş seneden beri roman yazıyorum. Ya sen, hâlâ hafta sonlarında balığa mı çıkıyorsun?
— Nerede o günler! Evlendiğimden beri balık avına gidemiyorum.
— Seneler ne çabuk geçiyor. Hey gidi günler!
— Ne iyi oldu da sana rastladım. Şimdi benim gitmem gerek. Yine buluşup uzun uzun konuşalım. Daha konuşacak çok şeyler var. Anlaştık mı?
— Tamam. İnşallah en kısa zamanda tekrar görüşürüz. Şimdilik hoşçakal.
— Hoşçakal, kendine iyi bak.

Kendine (kendinize) iyi bak (ın) - take care of yourself (yourselves)
Görüşürüz - see you
Tamam - okay, alright
Maalesef - unfortunately
Her şey yolunda - everything is fine
Anlaştık mı? - agreed? / is it a deal?

Verbal nouns in the Turkish language

In Turkish, there is a special grammatical group of words called verbal nouns. A verbal noun is formed from the stem of any verb and denotes the name of the action (okumak - okuma “to read - reading”, gelmek - gelme “to come - coming”). Verbal nouns in the Turkish language correspond to English gerunds (-ing) or infinitives (to ...).

Turkish linguists distinguish three groups of verbal nouns:

1. Verbal nouns ending in -mak, -mek

gelmek, koşmak, sevmek, olmak, görmek, uçmak ...

1. Artık sizi burada görmek istemiyorum. - I don’t want to see you here anymore.
2. Doktor olmak istiyorum. - I want to be a doctor.

Verbal nouns ending in -mak, -mek act like the main part of a compound verb predicate, expressing the core lexical meaning (like a full infinitive).

2. Verbal nouns ending in -ma, -me

okuma (reading), gelme (coming/arrival), dinleme (listening),
bekleme (waiting), konuşma (talking/conversation) ...

1. Ağlamayı bırak, çalışmaya başla. - Stop crying, start working.
2. Tatilde Bursa’ya gitmeyi düşünüyorum. - I am thinking of going to Bursa on vacation.

The verbal noun ending in -ma, -me is often called the “short infinitive” and functions much like the English gerund.

3. Verbal nouns ending in -ış, -iş, -uş, -üş

bakış (look/glance), giriş (entrance), çıkış (exit), dönüş (return) ...

Okulun girişi çok kalabalıktı. - The entrance of the school was very crowded.

When a verb stem takes verbal noun affixes, it begins to function as a noun in the language. That is, it can take plural markers, case markers, and possessive affixes.

Example of possessive declension of the short infinitive

Benim okumam
Senin okuman
Onun okuması
Bizim okumamız
Sizin okumanız
Onların okumaları

Benim Türkçe okumam iyi değil, senin okuman normal ama onun okuması mükemmel. - My Turkish reading is not good, your reading is normal, but his reading is perfect.

Example of case declension of the short infinitive

In Turkish, just like in English, certain verbs require the noun or gerund that follows them to take specific prepositions/cases (e.g., in Turkish, the verb sevmek requires the accusative case, while hoşlanmak requires the ablative case). A verbal noun, just like a regular noun, takes the specific case required by the main verb.

Annemi seviyorum. - I love my mother.
Ben gezmeyi çok severim. - I love taking walks (strolling).

Exercise 16.6. Fill in the blanks using verbal noun forms.

1. Dün akşam ders çalış istedim ama elektrikler yoktu.
2. Sen bu top oyna sevdasından vazgeç yoksa sınavı kazanamazsın.
3. Çocukların ağla beni çok üzüyor ama oyna beni mutlu ediyor.
4. Ali’nin çalış Metin’in çalış daha iyi.
5. Babam bu parayla yeni araba al çalışıyor.
6. Şimdi yaşa, eğlen vakti değilse ne zaman olacak.
7. Annemin ağla gözlerimin önünden hiç gitmiyor.
8. Yağmurun yağ güneşin doğ daha çok seviyorum.

Exercise 16.7. Fill in the blanks with the verbal noun forms of the verbs given in brackets.

1. Sabahleyin babamı evde mümkün değil. (görmek)
2. Doğum gününe ben de çok isterdim ama kardeşim hastaydı (gelmek).
3. Onun, seni yıllar sonra bile çok güzel. (unutmak)
4. Öğretmenimizin ders çok çekici. (anlatmak)
5. Ders düşünüyorum ama vakit bulamıyorum. (çalışmak)
6. Şiir beceremiyorum ama şiir zevk alıyorum. (yazmak / okumak)
7. Senin onu çok güzel bir davranıştı. (affetmek)
8. Onun yemek çok ilginç. (yemek)